پدر بزرگم می گفت: هر گاه همه چیز عاقلانه به نظر رسید،

                                                                                به عقلت شک کن

به اندازه کافی دلیل عاقلانه وجود داشت

                              که نه من حرف دلم را فریاد کنم

                              نه تو منتظر شنیدن حرف دلت باشی...

هیچ وقت به هزار دلیلِ عاقلانه

                     ما با هم نخواهیم بود.

هر شب، ماه، رازدارِ حرف های نزدۀ ما می شود؛

                                چه وظیفه سنگینی دارد ماه،

                                                     چه عاقلان احمقی هستیم ما...

لعنت به عقل که فقط خون می ریزد...

 

(امین منصوری)